Ποιος θα ευσπλαχνιστεί αυτήν την κυβέρνηση;

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Άρθρο της Σοφίας Νικολάου στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος»:

«Τις θυσίες εκείνου που ευσπλαχνίζεται τον ικέτη, οι Θεοί τιμούν ως προσφορές θεοσεβούμενου άνδρα». Με αυτόν τον πρωτότυπο τρόπο, μέσω, δηλαδή, ενός αποσπάσματος από τις «Ικέτιδες» του Αισχύλου, οι Σύμβουλοι της Επικρατείας θέλησαν να δώσουν στην απόφασή τους το περίγραμμα του νοήματος της κρίσης τους: Δεκτή, μεν, η αίτηση αναστολής του Υπουργείου κατά της απόφασης χορήγησης ασύλου στον Τούρκο αξιωματικό, αλλά «εν μέρει». Συνεπώς, μέχρι την οριστική κρίση του ανωτάτου Δικαστηρίου, ο Τούρκος αξιωματικός θα μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος, έστω και αν αυτό θα γίνεται υπό καθεστώς αυστηρής επιτηρήσεως. Φαίνεται, λοιπόν, πως οι Δικαστές «ευσπλαχνίστηκαν» τον αιτούντα άσυλο. Το ερώτημα που γεννάται τώρα, είναι ποιος θα… «ευσπλαχνιστεί» αυτήν την κυβέρνηση;

Όταν ο Τσίπρας υποσχόταν στον σουλτάνο τους 8 Τούρκους αξιωματικούς, είναι, πλέον, δεδομένο ότι λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Εκτός, όμως, από την αμετάκλητη, πλέον, απόφαση του Αρείου Πάγου περί μη έκδοσής τους, τώρα η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει και τον «ελεύθερο» Τούρκο αξιωματικό –έστω υπό καθεστώς επιτήρησης – αλλά και μερικές από τις σκέψεις της απόφασης, που προκαταλαμβάνει, ως έναν βαθμό και την τελική του κρίση: «δεν μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία, ούτε μπορεί να θεωρηθεί εχθρική ενέργεια κατά της γείτονος, όταν κάποιος πολίτης της ζητά προστασία». Οι σκέψεις αυτές φαίνεται να ξεφεύγουν από τα πλαίσια της κρίσεως περί πρόκλησης βλάβης, που θα έπρεπε να εξετάσει το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό και, παρεκβαίνοντας, ως ένα σημείο, της σχετικής αρμοδιότητάς του εκφράζει και σκέψεις για το αν θα πρέπει ή όχι να δοθεί άσυλο στον Τούρκο. Το Δικαστήριο, δηλαδή, απέρριψε τις κυβερνητικές αιτιάσεις ότι η χορήγηση ασύλου μπορεί να διασαλεύσει τις διεθνείς σχέσεις της Χώρας. Η υποτέλεια σε όλο της το μεγαλείο: Από τη μία παρακαλάνε για μία διεθνή κατακραυγή της γείτονος, από την άλλη καταθέτουν δικόγραφα ικετεύοντας τη Δικαιοσύνη να υπακούσει στις σουλτανικές εντολές.

Όλα, βέβαια, θα κριθούν στις 4 Μαΐου, όταν και θα συζητηθεί τελικά η κύρια αίτηση της κυβέρνησης. Σίγουρα, όμως, έχουμε ένα «προμήνυμα». Η κυβέρνηση δεν φάνηκε να έχει λάβει ούτε τα αρχικά «μηνύματα» της Δικαιοσύνης, ούτε τα … ενδιάμεσα. Τώρα, με την απειλητικότητα της Τουρκίας να καλπάζει, με το θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο προ των πυλών, με τις πρόωρες εκλογές να φλερτάρουν με την τόνωση του τουρκικού εθνικισμού, η κυβέρνηση φαίνεται να παλεύει να παίξει ένα διπλωματικό παιχνίδι που δυστυχώς έχει χάσει από τα αποδυτήρια.

Η ελλειμματική εξωτερική πολιτική έχει διάφορες εκφάνσεις. Μία από αυτές είναι και η ταραχή μπροστά σε δίκαιες δικαστικές αποφάσεις.