Πρόσεχε γιατί… θα σ’ το γράψω!

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Το άρθρο της Σοφίας Νικολάου στην εφημερίδα «Τα Νέα» με τίτλο «Πρόσεχε γιατί… θα σ’ το γράψω».

Είναι η πιο … μοδάτη «γονική απειλή» των τελευταίων ετών. Τα τέκνα «απειλούνται» με την περιέλευση στην κυριότητά τους ενός ακινήτου, που, πλέον, κουβαλά μαζί του μόνο φορο-μπελάδες. Κάποια στιγμή, όμως, οι γεννήτορες (ή και πιο μακρινοί συγγενείς) εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο και το ακίνητο περιέρχεται αναγκαστικά στους απογόνους. Τι γίνεται, όμως, όταν, όχι απλά δεν θέλεις να «μπλέξεις» με την κληρονομιά της θείας Ευλαμπίας από τα Κάτω Πετράλωνα, αλλά φοβάσαι και για τα χρέη της;

Το 2013 οι αποποιήσεις κληρονομιάς σε όλη την Ελλάδα έφτασαν τις 29.200. Το 2015 ο αριθμός αυξήθηκε πάνω από 50% κι έφτασε στις 45.627. Ο πνιγμένος στα χρέη λαός προτιμά να ξεμπερδεύει γρήγορα με μία «ύποπτη» κληρονομιά, παρά να μπλέξει με την πιθανότητα υπερχρέωσης. Εκείνο που ίσως δεν γνωρίζει, όμως, είναι η δυνατότητα για αποδοχή της κληρονομιάς με το «ευεργέτημα της απογραφής», όπως είναι ο ακριβής όρος στο νόμο. Δηλαδή, να μετρηθούν τα χρέη του θανόντος, να πληρωθούν από την κληρονομιά και ό,τι μείνει να περιέλθει στον κληρονόμο. Αν, πάλι, δεν μείνει τίποτα, τότε ο κληρονόμος δεν θα ευθύνεται με την προσωπική του περιουσία, όπως θα συνέβαινε στην περίπτωση της απλής αποδοχής.

Αν όμως, ο κληρονόμος είναι βέβαιος πως ο θανών ήταν πνιγμένος στα χρέη, τότε το καλύτερο που έχει να κάνει, μέσα σε 4 μήνες από τότε που θα μάθει για το θάνατο, είναι να πάει στο Ειρηνοδικείο του τόπου τελευταίας κατοικίας του θανόντος και να δηλώσει ότι αποποιείται την (όποια) κληρονομιά. Ποιοί, όμως, πρέπει να πάνε; Πρώτα τα παιδιά/εγγόνια και ο/η σύζυγος. Μετά οι γονείς, τα αδέλφια και τα ανίψια του. Μετά παππούδες/γιαγιάδες και τα παιδιά τους (δηλαδή ξαδέρφια του θανόντος) και προπαππούδες/προγιαγιάδες και τα παιδιά τους (δεύτερα ξαδέρφια). Τέλος, καλείται το Δημόσιο, το οποίο δεν έχει δικαίωμα αποποίησης, ούτε φυσικά, μπορεί να χρωστάει στις Τράπεζες και πολύ περισσότερο στον … εαυτό του.

Αποτέλεσμα όλης αυτής της διαδικασίας είναι αρκετά σπίτια να έχουν καταλήξει στα χέρια του Δημοσίου. Τα σπίτια αυτά παραμένουν ανεκμετάλλευτα, μαζί με χιλιάδες άλλα κυριότητας του Δημοσίου. Ασχέτως, βέβαια, αν τόσες και τόσες δημόσιες υπηρεσίες συνεχίζουν να εδρεύουν σε νοικιασμένα οικήματα…

 Πηγή: “Τα Νέα”