«Μήτρα με γέννησε αρχαία Μακεδόνισσα…»

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Έχει μνημονευθεί. Έχει τραγουδηθεί. Έχει δοξαστεί. Έχει κατακυρωθεί στην κοινωνική μας συνείδηση ως η πλέον γνήσια λαϊκή δοξασία. Ως το ένα, το μοναδικό και αστείρευτο πρότυπο. Δεν είναι μόνο η «Μακεδονία». Είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα, η «Μακεδόνισσα». Η γυναίκα, η μάνα, η γιαγιά μας. Είναι η ομορφιά, η χάρη, η σύνεση, αλλά και η συντριβή. Είναι όλα αυτά μαζί. Είναι όλες οι εικόνες που έρχονται στο μυαλό μας, όταν προφέρουμε τη λέξη. Είναι οι στίχοι του Φίλιππου Γράψα, όταν σιγοτραγουδάμε την αλησμόνητη «Σαλονίκη» του αξέχαστου Δημήτρη Μητροπάνου. Είναι, ίσως, η πιο στέρεα προβολή στον χρόνο, που, δυστυχώς, αυτή η συμφωνία με τα Σκόπια έρχεται να θολώσει.
Μέσα στα πολλά, που (προσπαθεί) να μας στερήσει αυτή η συμφωνία είναι σίγουρα κι αυτή η εικόνα. Η εικόνα των λαϊκών παραμυθιών μας, η εικόνα των ιστορικών μορφών μας, η εικόνα των αγώνων μας για την τιμή μας, την ελευθερία μας, την πατρίδα μας. Άραγε, αυτή η χιλιοτραγουδισμένη «Μακεδόνισσα» θα συνεχίσει να μας παραπέμπει σε όλα τα παραπάνω; Ή, μήπως θα μας προκαλείται, πλέον, η ανάγκη να την προσδιορίσουμε; Έστω και μειδιάζοντας, μήπως θα αναρωτιόμαστε εάν πρόκειται για τη δικιά μας Μακεδόνισσα ή, μήπως, για τη Μακεδόνισσα/πολίτη της Βόρειας Μακεδονίας; Φαιδρότητες…

Αρχετυπικό, μεγαλειώδες, επιβλητικό πρότυπο. Η ιστορία της Μακεδόνισσας πλούσια, μεστή, ανδρειωμένη. Ήδη από την μητέρα του Αλέξανδρου, την Ολυμπιάδα, που μόνη της διοικούσε ένα ολόκληρο βασίλειο, όσο ο Φίλιππος απουσίαζε. Ή από τη Ναταλία, την αδελφή του Ίωνα Δραγούμη και σύντροφο του Παύλου Μελά. Δεν στήριξε μόνο τον ίδιο στον μακεδονικό αγώνα, αλλά φρόντισε κι εκατοντάδες τραυματισμένους αγωνιστές. Μέχρι την όχι τόσο γνωστή «ελληνίδα Ζαν Ντ’ Αρκ», Περιστέρα Κράκα, εμβληματική ηγήτορα του Μακεδονικού αγώνα, που εκδικήθηκε τον φρικιαστικό θάνατο του αδελφού της με τον ίδιο ακριβώς τρόπο – έγδαρε ζωντανούς τους δολοφόνους του. Στη συνέχεια, όμως, επέστρεψε. Και αφιερώθηκε στα τρία της παιδιά. Αυτή είναι η Μακεδόνισσα. Το κράμα των αντιθέσεων που κρύβει μέσα της το λιοντάρι και τη στοργή μαζί.
Οι καιροί αλλάζουν, τα έθνη προχωρούν. Και για να προχωρήσουν, οφείλουν να κοιτάξουν μπροστά και ψηλά. Μπροστά και ψηλά, όμως, είναι και η ιστορία μας. Μπροστά και ψηλά είναι και μερικά ονόματα, που δεν συνδέονται απλά με την τοπική γεωγραφία, αλλά με την ψυχή μας. Και ίσως πιο σημαντικό, πιο βαρύ στα συλλογικά μας πιστεύω, δεν είναι μόνο η «Μακεδονία». Είναι και η «Μακεδόνισσα».

Από την Ολυμπιάδα, από τη θρυλική σύντροφο του Μελά, από την Περιστέρα, ως τις γιαγιάδες και τις μαμάδες μας, εκείνες που κρατούν τις ρίζες τους στην ξακουστή Μακεδονία, όλοι έχουμε μία ιστορία να διηγηθούμε από κάποια από αυτές. Για τη γυναίκα, τη μάνα, τη γιαγιά τη Μακεδόνισσα.
Τα παραδείγματα είναι πολλά, ακόμα και από τη σύγχρονη ιστορία μας, με την Άννα Κορακάκη, που φόρτωσε χρυσό την ελληνική σημαία και δόξασε την ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Μακεδονία, να ζητάει από όσους «συνυπέγραψαν» την κλοπή να μην φωτογραφηθούν ξανά μαζί της. «Λυπάμαι», είπε η χρυσή Μακεδόνισσα Ολυμπιονίκης. «Για χρόνια προσπαθούσα να προσδώσω οποιαδήποτε άλλη ονομασία αρμόζει, πέραν όποιας εμπεριείχε τη λέξη Μακεδονία. Επίσημα πια δεν μπορώ να το κάνω».

Κι εμείς λυπόμαστε, Άννα. Αλλά κυρίως λυπόμαστε επειδή το «μαχαίρι που στα δύο μας χωρίζει» σκότωσε τη Μακεδόνισσα…

Πηγή: Ελεύθερος τύπος