Οι Συριζανέλ τραγουδάνε τον «Αύγουστο» του … 2018!

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Άρθρο της Σοφίας Νικολάου στον Ελεύθερο Τύπο με τίτλο: Οι Συριζανέλ τραγουδάνε τον «Αύγουστο» του … 2018!

Ο Παπάζογλου, όταν έγραψε τον «Αύγουστο», είπε πως δεν εμπνεύστηκε μόνο από τη νεογέννητη, τότε, κόρη του, αλλά και από μια … Βαρβάρα. Άραγε, τούτοι δω οι … βάρβαροι, που κατά κόρον χρησιμοποιούν τον πιο «τραγουδισμένο» μήνα του χρόνου για να μας πασάρουν μια δήθεν μνημονιακή έξοδο, φενακίζονται ασυνείδητα, ή, μήπως, γνωρίζουν τη φενάκη και απλά μας κοροϊδεύουν;

Το άρθρο 14 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 472/2013 διαμορφώθηκε και ψηφίσθηκε από όλα τα κράτη – μέλη, την περίοδο που «ξέμπλεκαν» με τα μνημόνια η Κύπρος, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Περιλαμβάνει το περίγραμμα των ελέγχων και των κανόνων, όταν ένα κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης βγαίνει από την αυστηρή επιτήρηση και εισέρχεται σε φάση ομαλότητας, κανονικότητας και χρηματοδότησης από τις αγορές. Όταν εισαγόταν, βέβαια, στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη, στην Ελλάδα, ο νυν πρωθυπουργός ζούσε το παραλήρημα του μνημονιοσκισίματος, αδιαφορώντας για ευρωπαϊκούς θεσμούς και κανόνες. Μέχρι ποιό, όμως, σημείο, δικαιολογεί αυτό την σύγχρονη άγνοιά του;

Το άρθρο αυτό, λοιπόν, περιγράφει την εποπτεία που ακολουθεί ως πιο «χαλαρή», αλλά πουθενά δεν λέει πως αυτή σταματά. Και όχι απλά δεν σταματά, αλλά συνεχίζεται, μέχρι το κράτος – μέλος να αποπληρώσει το 75% των δανείων που έχει λάβει. Δημιουργεί, με απλά λόγια, ένα «μεσαίο επίπεδο», μεταξύ των κρατών που διατηρούν το δημοσιονομικό τους έλλειμμα κάτω από 3% και το δημόσιο χρέος τους στο 60% του ΑΕΠ και των μελών που παραμένουν σε αυστηρή επιτήρηση.

Η «εποπτεία», συνεπώς, δεν πρόκειται να σταματήσει μετά τον Αύγουστο του 2018, ακόμα κι αν αυτή θα είναι, ενδεχομένως, πιο χαλαρή. Ακόμα κι αν θα μετονομαστεί σε «πιστωτική γραμμή στήριξης», μηχανισμός που λοιδορήθηκε όσο λίγοι από τους νυν κυβερνώντες όταν αχνοφαινόταν στον ορίζοντα 2,5 χρόνια πριν.

Νομοτυπικά, λοιπόν, η «έξοδος από τα μνημόνια» είναι μόνο στο μυαλό των Συριζανέλ. Ας δούμε και την πρακτική αποτύπωση αυτής της θρυλούμενης εξόδου: Από 1/1/18 καταργείται η έκπτωση 1,5% κατά την παρακράτηση του φόρου εισοδήματος. Καταργείται η έκπτωση των ιατρικών δαπανών. Τίθεται φόρος υπεραξίας στις μεταβιβάσεις ακινήτων. Επιβάλλεται φόρος διαμονής στα ξενοδοχεία. Αυξάνεται ο ΦΠΑ στα νησιά. Σταματά η αφαίρεση των καταβληθεισών ασφαλιστικών εισοφορών από το εισόδημα βάσης, για τον υπολογισμό των νέων εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών. Ένα εκατομμύριο συνταξιούχοι αναμένεται να χάσουν από 5 – 350 ευρώ. Η δημόσια περιουσία έχει ήδη υποθηκευθεί για έναν περίπου αιώνα.

«Έξοδος», λοιπόν, από τα μνημόνια, με προίκα άλλο 1 δις περίπου μέτρα για το έτος της «εξόδου» και, φυσικά, αν δεν πιάσουμε τους στόχους, η εξαμηνιαία αξιολόγηση που ξεχνά να μας αναφέρει ο πρωθυπουργός, είναι βέβαιο ότι θα μας «προτείνει» διορθωτικά μέτρα. Υπάρχει και κάτι ακόμα, όμως, που κάνει την ιστορία πιο τρομακτική: Η εμπειρία των υπολοίπων χωρών που βγήκαν από το μνημόνιο, αλλά και ο ίδιος ο ευρωπαϊκός κανονισμός, αναφέρουν πως το κράτος – μέλος είναι εκείνο που αποφασίζει το μίγμα της φορολογικής πολιτικής, αν χρειάζονται νέα μέτρα. Σταχυολογούμε λοιπόν: Αν δεν «βγαίνει» το πρόγραμμα, θα αυξήσουμε κι άλλο τους φορολογικούς συντελεστές, θα μεταβάλουμε πάλι το φορολογικό σύστημα, θα βάλουμε κι άλλα εμπόδια στις επενδύσεις, θα κάνουμε παύση πληρωμών του Δημοσίου και θα διορίσουμε ακόμα περισσότερους φίλους μας.

Τι είπατε; Δεν βγαίνει η συνταγή; Σωπάτε καλέ. Είναι παχιές οι μύγες τον Αύγουστο.