Πεδίον του Άρεως: ώρα (υπό το) μηδέν

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Άρθρο της Σοφίας Νικολάου στη Βραδυνή της Κυριακής 

Πριν από λίγο καιρό, στο κλειστό του Πανελληνίου, έλαβε χώρα μία «ειδική συνεδρίαση» του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας. Το θέμα της ήταν το Πεδίο του Άρεως και η «προετοιμασία» της δεν περιελάμβανε ούτε μακροσκελείς αναλύσεις, ούτε έγγραφα με στατιστικά στοιχεία και αναγκαίες δράσεις. Αντιθέτως, μια περίεργη κινητικότητα είχε διασαλεύσει, τις μέρες πριν τη συνεδρίαση, τη μακάρια στασιμότητα του τίποτα στο Πεδίον του Άρεως: Συνεργεία υπαλλήλων της Περιφέρειας ή του Δήμου – δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω – έκαναν τον χώρο να λάμπει. Η Αστυνομία, με συνοπτικές διαδικασίες, συνέλαβε αρκετούς εμπόρους του θανάτου και απομάκρυνε τους εξαρτημένους. Κάτι έχει πει ο σοφός λαός για τη σκόνη που κρύβεις κάτω από το χαλί όταν σκουπίζεις…

Αν σας έλεγα ότι κάποιος θα μπορούσε να γίνει σοφότερος από αυτήν την συνεδρίαση, σίγουρα δεν θα με πιστεύατε. Και καλά θα κάνατε. Η δημοτική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ τα έριξε στον Καμίνη, ο Καμίνης τα έριξε στη Δούρου και η εκπρόσωπος της Δούρου στη συμπαντική ασυμμετρία. Τελικά, όμως, τα προβλήματα πέφτουν στους κατοίκους και η κλεψύδρα για το πάρκο έχει ήδη αδειάσει. Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν κι αν δεν αναλάβουμε δράση, πρέπει να ετοιμαζόμαστε για το κύμα υποθερμίας που θα κυριεύσει έναν από τους σημαντικότερους πνεύμονες της πόλης, φθηνά παραδομένου στο θάνατο του πρεζεμπορίου.

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης, πολλές φορές αναρωτιέσαι πόσο τυχερή μπορεί να είναι μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, τη στιγμή που, εκτός από παραλιακό μέτωπο, διαθέτει και σημαντικότατες εκτάσεις πρασίνου, μέσα στον πυκνοδομημένο αστικό ιστό της. Αμέσως μετά, όμως, οργίζεσαι, σκεπτόμενος την εγκατάλειψη, τις υποσχέσεις και την ανικανότητα όσων είναι υπεύθυνοι για μία κατάσταση, όπου ο μόνος που δεν φταίει είναι ο Αθηναίος, αλλά, τελικά, είναι ο μόνος που την πληρώνει.

Το Πεδίον του Άρεως έχει τα πάντα. Είναι ένα σύμβολο της διαχρονικότητάς μας. Σχεδιασμένο το 1934 για να τιμήσει τους αγωνιστές του 1821, στολισμένο με τις (βανδαλισμένες) προτομές τους, αλλά και με τον έφιππο βασιλιά Κωνσταντίνο. Με το μνημείο των πεσόντων Άγγλων, Αυστραλών και Νεοζηλανδών, αλλά και με το πανύψηλο άγαλμα της θεάς Αθηνάς. Με παιδικές χαρές, σιντριβάνια και βρύσες, αλλά και με δύο ναούς, με ανοικτό αμφιθέατρο και με το εγκαταλελειμμένο, αλλά ιστορικό, αναψυκτήριο «Γκριν Παρκ». Το Πεδίον του Άρεως έχει πράγματι τα πάντα. Το μόνο που του λείπει είναι η ζωή. Αντί γι’ αυτό, καθημερινά γεμίζει με το θάνατο της πρέζας, ανίκανο να αντιδράσει, να μιλήσει, να φωνάξει και να αντισταθεί. Άραγε υπάρχει τρόπος να σωθεί;

Πριν λίγο καιρό, η εθελοντική πρωτοβουλία έδειξε το δρόμο: Το Οικονομικό Πανεπιστήμιο και η κίνηση «Αθηναίοι δρομείς» άνοιξαν το Πάρκο, καθάρισαν τις τουαλέτες του, μοίρασαν νερά και του χάρισαν ένα φιλί ζωής. Το δρόσισαν, το ανέδειξαν, το ζωντάνεψαν. Δυστυχώς (ή ευτυχώς), η λύση έφτασε να βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων του Πάρκου. Των ανθρώπων που κατοικούν γύρω του, που εργάζονται γύρω του, που αναπνέουν γύρω του. Η κεντρική διοίκηση δεν κωφεύει μόνο, αναλώνεται και σε μία μετακύληση ευθυνών, που δεν βγάζει πουθενά. Είναι η στιγμή, ο κάθε Αθηναίος πολίτης να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Μόνο με ένα γενικευμένο πλάνο εθελοντικών δράσεων, όπου η Πολιτεία δεν θα είναι απλά αρωγός, αλλά υποστηρικτής επί του πρακτέου, μπορεί να ξαναδοθεί πνοή σε γειτονιές που ρημάζουν. Δίχως υποχρεωτικότητα. Μονάχα με την ξέχειλη ανάγκη του καθενός μας να συμβάλει στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής του, μέσα από προτάσεις και δράσεις, που θα αναδεικνύουν τις ομορφιές της πόλης μας.

Με στενοχωρεί και με εξοργίζει που οι εικόνες που κάποιος αντικρίζει σε ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα της πρωτεύουσας είναι άνθρωποι εξαρτημένοι και άρρωστοι, γυναίκες σε κατάσταση εξαθλίωσης, έμποροι θανάτου, σήψη. Αντί να βλέπει παιδιά να παίζουν, μεγαλύτερους να αθλούνται κι ένα πάρκο γεμάτο ζωή, γεμάτο πνοή.

Το Πεδίον του Άρεως έχει τα πάντα. Είναι η ώρα να αποκτήσει και ζωή.