Στο έλεος της ανομίας ο Κορυδαλλός

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Από το 2015 που τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος Παρασκευόπουλου έως σήμερα, έχουν ευεργετηθεί χιλιάδες κρατούμενοι, ανάμεσά τους και βαρυποινίτες.

Πριν από μερικές ημέρες,μάθαμε ότι ένας ακόμα κρατούμενος των φυλακών Κορυδαλλού άφησε την τελευταία του πνοή, έπειτα μάλλον από υπερβολική δόση ναρκωτικών.
Ανήμερα των Χριστουγέννων πέρυσι, ένας 25χρονος, αν και βρισκόταν σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης, πέθανε μέσα στο Πειθαρχείο, ενδεχομένως επίσης από ναρκωτικά. Στις 14 Γενάρη δολοφονήθηκε ένας εκ των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του συναδέλφου Ζαφειρόπουλου, ενώ, στις 18 του ίδιου μήνα, έτερος φυλακισμένος για υποθέσεις ναρκωτικών έπεσε θύμα δολοφονίας, χωρίς ακόμα να έχει βρεθεί ο θύτης.

Το χειρότερο σε όλα τα παραπάνω περιστατικά είναι το γεγονός πως έχουμε… συνηθίσει να τα μαθαίνουμε. Μάλιστα, μερικές φορές, ακούμε να γίνεται λόγος και για τον «νόμο της φυλακής», δήλωση που εμπεριέχει την πεποίθηση πως αποδόθηκε δικαιοσύνη, αφού πρόκειται για κοινωνικούς παρίες, που… πήγαιναν γυρεύοντας.Τα πράγματα, όμως, δεν είναι έτσι. Και δεν μπορούν να είναι έτσι, αν θέλουμε να μιλάμε για κράτος δημοκρατικό και ευνομούμενο. Ένα τέτοιο κράτος οφείλει πρώτα απ’ όλα να δημιουργεί όλους εκείνους τους μηχανισμούς που θα αποτρέψουν, στο μέτρο του δυνατού, το έγκλημα και, όταν αυτό επισυμβαίνει, θα το τιμωρεί απερίφραστα, μαζί με το δράστη του, προωθώντας την παραδειγματική λειτουργία της τιμώρησης. Η τιμώρηση, όμως, αυτή, οφείλει να είναι σωφρονιστική για το δράστη. Ο σκοπός της πολιτείας πρέπει να είναι η επανένταξη ακόμα και του εγκληματία στην κοινωνία.

Αντ’ αυτών, το ελληνικό κράτος, ειδικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όπου από την πρώτη σχεδόν ημέρα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζεται ο περιβόητος Νόμος Παρασκευόπουλου, πιστεύοντας πως με τον τρόπο αυτό θα λύσει το πρόβλημα της εγκληματικότητας στη χώρα μας, αποφάσισε να πάει κατ’ ευθείαν στο αποτέλεσμα, αψηφώντας τις αιτίες του φαινομένου. Αποφάσισε να περιορίσει τον πράγματι υπέρμετρο υπερπληθυσμό των φυλακών, αδειάζοντάς τες. Παράλληλα, όμως, γέμισε και συνεχίζει να γεμίζει τους δρόμους των πόλεων με στυγερούς εγκληματίες.

Το πλέον εγκληματικό, όμως, στοιχείο αυτού του Νόμου είναι η ενστάλαξη της βεβαιότητας, σε κάθε ένα εγκληματικό μυαλό που αποφυλακίζεται με βάση τις ευεργετικές διατάξεις του Νόμου, ή σε κάθε τέτοιο που επιθυμεί να παραβεί τον νόμο, πως, ακόμα κι αν παρανομήσει, ακόμα κι αν φυλακιστεί εκ νέου, σε λίγο καιρό πάλι ελεύθερος θα κυκλοφορεί. Το ακόμα χειρότερο, δε, είναι πως την απειλή του μακροχρόνιου εγκλεισμού, δεν την νιώθουν πλέον ούτε εκείνοι που είναι έγκλειστοι, υποδαυλίζοντας, με τον τρόπο αυτό, ένα διάχυτο αίσθημα ανομίας που καλύπτει όχι μόνο όσους βρίσκονται εκτός των φυλακών, αλλά και όσους εγκαταβιούν σε αυτές.

Η λύση στο πρόβλημα δεν είναι ούτε η περισσότερη καταστολή, ούτε οι νόμοι – απελευθερωτές. Η λύση είναι μία πολιτεία που δεν χαϊδεύει τα αυτιά των εγκληματιών, που τους τιμωρεί αμείλικτα όταν παρανομούν και που προσπαθεί να τους σωφρονίσει εντός των φυλακών.

Η λύση είναι επιτέλους μία πολιτεία που κάνει τη δουλειά της στον τομέα αυτό. Μάλλον, όμως, ζητάμε πολλά από τους θιασώτες της μολότοφ και κλακαδόρους των τρομοκρατών.