Τέλος χρόνου

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο «Ρουβίκωνας», πολλές από τις πράξεις του μου προκαλούσαν θυμηδία.

Η θυμηδία αυτή, μετά από λίγο καιρό, μετετράπη σε οργή. Οργή για έναν κρατικό μηχανισμό που φάνταζε ανήμπορος να αντιδράσει και να καταστείλει τα επαναστατικά φληναφήματα ορισμένων γραφικών τύπων, που έμπαιναν στη Βουλή μετ’ επαίνων, που βόλταραν με περιπολικά, που έκαναν ντου σε πρεσβείες, που κατέστρεφαν περιουσίες συνανθρώπων μας, που τραμπούκιζαν άλλους και, φυσικά, στο άκουσμα της πιθανότητας να βρεθούν προ των ευθυνών τους για τις πράξεις τους, τρέπονταν σε άτακτη φυγή.

Μετά τις πρόσφατες διαδικτυακές απειλές κατά των Δικαστών που θα εκδώσουν απόφαση για την άδεια τουΚουφοντίνα, η θυμηδία και η οργή δεν μπορούν, πλέον, να περιγράψουν το συναίσθημα, όχι μόνο το δικό μου, αλλά φαντάζομαι και κάθε υγιώς σκεπτόμενου Έλληνα. Έφτασαν στο σημείο να απειλήσουν ανθρώπους, που δεν κάνουν απλά τη δουλειά τους, αλλά ασκούν ένα λειτούργημα, σύμφυτο της ίδιας της δημοκρατίας, σύμφυτο της ίδιας της υπόστασής μας ως Κράτος.

​ Άραγε, οι ευθύνες φτάνουν μόνο μέχρι εκείνον που αναρτά ένα τέτοιου είδους χυδαιολόγημα, ή, μήπως, ακουμπούν και όσους «ηθικούς αυτουργούς» βρίσκονται πίσω από τις πράξεις τους;Αδυνατώ να διανοηθώ μία Πολιτεία ευνομούμενη, με στιβαρούς δημοκρατικούς θεσμούς και αλληλοσεβασμό μεταξύ των λειτουργών της, που, παρ’ όλα αυτά, εκκολάπτει στις τάξεις της στοιχεία που χρησιμοποιούν το χειρότερο είδος φασισμού για να εκφράσουν μία άποψη που θεωρούν ορθή. Δεν μπορώ να διανοηθώ μία Πολιτεία που άγει προ των ευθυνών τους τους ανεύθυνους, που δικάζει και τιμωρεί τους έκνομους και παρ’ όλα αυτά ανέχεται τέτοιου είδους απειλές. Δυστυχώς, την ομάδα αυτή την ανέθρεψε, την άνδρωσε και την αντρείεψε μία φρασεολογία και μία πρακτική, που είδαμε το τελευταίο διάστημα να θεριεύει.

Που υπερκάλυψε κάθε έκφανση της κυβερνητικής λογικής. Που χώρισε τη χώρα μας σε «δικούς μας» και «δικούς τους». Που βάφτισε «σύστημα» και «παλιό» κάθε τι που δεν τη βόλευε. Που στοχοποίησε ανθρώπους, συνειδήσεις, επιλογές. Που έφτασε να θέλει «να κλείσει μερικούς φυλακή» επειδή έτσι της αρέσει. Που θεωρεί τη Δικαιοσύνη, όχι θεσμό, αλλά θεσμικό εμπόδιο. Που τις δικές τους, τις καλές αποφάσεις, τις βγάζουν «θαρραλέοι δικαστές», ενώ τις άλλες, τις κακές, τις βγάζουν «δικαστές που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων».

Δεν με ενοχλούν τόσο οι απειλές κατά Δικαστών, προκειμένου αυτοί να φοβηθούν και να βγάλουν από τη φυλακή τον τρομοκράτη Κουφοντίνα. Είναι ευτυχές που το δικαστικό σώμα απαρτίζεται από λαμπρούς επιστήμονες, που μπορούν να διαχειριστούν καταστάσεις, ακόμα κι αν αυτές εκφεύγουν των, εν στενή εννοία, καθηκόντων τους. Με ενοχλεί που όλοι αυτοί οι λαλίστατοι υπουργοί, ο πρωθυπουργός και κάποιοι βουλευτές με δήθεν «επαναστατικές» περγαμηνές και δημοκρατική ηθική, δεν βρήκαν μία λέξη να πουν, όχι μόνο για αυτόν που μας είπε ότι οι Δικαστές θα πρέπει να φοβούνται για τη ζωή τους, αλλά για όλους εκείνους που γελοιοποιούν κάθε κρατική λειτουργία και τελικά την ίδια τη δημοκρατία μας. Αρχίζω να πιστεύω ότι δεν θα υπάρξει ποτέ κυβερνητική καταδίκη τέτοιου είδους φαινομένων. Είναι φαινόμενα συνυφασμένα με την έλλειψη κάθε ίχνους δημοκρατικής λογικής. Συνυφασμένα, δηλαδή, με την ίδια τη φύση τους.

Το μόνο αισιόδοξο είναι ότι ο χρόνος τους τελείωσε. Και μαζί τους και ο χρόνος κάθε λογής Ρουβίκωνα.

Πηγή: newsbomb.gr