«Το άλλοθι της συνταγματικής αναθεώρησης»

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Όταν ακούω τον Τσίπρα να μιλάει για συνταγματική αναθεώρηση, θυμάμαι τη γελοιογραφία του «Μήτσου», με τη φουστανέλα του, να στέκει ενεός μπροστά στον πρωθυπουργό του, καθώς του λέει με… δημοκρατικό ύφος πως δεν θα πρέπει να τον ενδιαφέρει η περικοπή της σύνταξης, καθώς θα έχει το δικαίωμα να ψηφίζει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας…!

Είναι γνωστή η τέχνη να πετάς την μπάλα στην εξέδρα, όταν δεν σου πηγαίνει το παιχνίδι. Εκείνο, όμως, που θα μείνει στο τέλος, είναι αυτή η ανερυθρίαστη εργαλειοποίηση του καταστατικού χάρτη και η άκαιρη επιλογή ανακίνησης ενός ζητήματος που, αν και η χώρα έχει ανάγκη, λαμβάνει χώρα σε χρόνο μη πολιτικά ουδέτερο.

Αν παραβλέψουμε τα ανωτέρω, η αλήθεια είναι ότι κάποιες από τις κυβερνητικές προτάσεις έχουν ενδιαφέρον: Η καθιέρωση της εποικοδομητικής ψήφου εμπιστοσύνης, η απαγόρευση εξωκοινοβουλευτικών πρωθυπουργών, η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, το όριο στις θητείες των βουλευτών και φυσικά η κατάργηση της διάταξης περί ευθύνης υπουργών, μπορούν να αποτελέσουν βάση για διάλογο.

Από εκεί και πέρα, όμως… το χάος. Το θέμα της αποσύνδεσης της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από την διάλυση της Βουλής τέθηκε με τρόπο, που καθιστά την κυβερνητική στάση τουλάχιστον περίεργη: Είναι αδιανόητο η χώρα να παραλύει για σχεδόν έξι μήνες, εάν δεν μπορεί να εκλέξει η Βουλή Πρόεδρο. Γιατί δεν αρκεί η δυνατότητα εκλογής από 151 Βουλευτές, που θα συνδυασθεί, όμως και με την καθιέρωση της πενταετούς θητείας της Βουλής, αλλά και την επέκταση των αρμοδιοτήτων του Πρόεδρου; Η πρόταση για καθιέρωση αναλογικού εκλογικού συστήματος είναι εκ του πονηρού, καθώς είναι γνωστό ότι δεν μπορεί να βρει συναίνεση. Τέλος, η απαγόρευση ιδιωτικοποίησης του νερού και της ηλεκτρικής ενέργειας είναι ζήτημα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με νομοθετήματα που οι ίδιοι έχουν ψηφίσει προ ολίγου καιρού!

Σε κάθε περίπτωση, γινόμαστε για μία ακόμα φορά μάρτυρες μίας κακόγουστης κυβερνητικής φάρσας. Ο θεμελιώδης καταστατικός χάρτης οφείλει να υποβοηθά με τον τρόπο του την αναπτυξιακή πορεία της χώρας, θεσμοθετώντας το ασφαλές και διαχρονικό του φορολογικού και ασφαλιστικού περιβάλλοντος. Οφείλει να κατοχυρώνει έτι περαιτέρω τη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία των Δικαστών, μήπως γλιτώσουμε από ανάλογους κυβερνήτες – δικαστές στο μέλλον. Και όσον αφορά στη διαδικασία, αφού η κυβερνητική πλειοψηφία επέλεξε να φέρει τώρα το θέμα στο προσκήνιο, οφείλει να επιτρέψει να πέσουν όλες οι προτάσεις στο τραπέζι και να αποφασίσουν οι πολίτες για την κατεύθυνση των αλλαγών.

Γιατί άραγε δεν το κάνει; Μήπως φοβάται τη Δημοκρατία στην οποία δήθεν ομνύει;

Πηγή: «Φιλελεύθερος»