Ο… «βιασμός» της λογικής μας

Category: Αρθρογραφία, Νέα

Όταν στις αρχές Μαρτίου ερχόταν στο φως της δημοσιότητας το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα, μία διάταξη, που θίγει ένα ζήτημα ιδιαίτερα ευαίσθητο, προκάλεσε δικαίως την μήνιν κάθε υγιώς σκεπτόμενου ανθρώπου. Ήταν η διάταξη για τον βιασμό.

Σύμφωνα με την ισχύουσα διάταξη του άρθρου 336 του Ποινικού Κώδικα, «όποιος με σωματική βία ή με απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου εξαναγκάζει άλλον σε συνουσία ή σε άλλη ασελγή πράξη ή σε ανοχή της τιμωρείται με κάθειρξη».

Η διάταξη αυτή είχε γενικότερα επικριθεί από θεωρία και νομολογία. Είχε καταφέρει, όμως, υπό τη μορφή αυτή, να καλύψει αρκετές περιπτώσεις εγκλημάτων και εγκληματιών και να προσφέρει ένα νομικό πλαίσιο προστασίας για τα θύματα.

Το γυναικείο κίνημα ήταν και παραμένει σαφές

Βιασμός είναι κάθε σεξουαλική πράξη χωρίς συναίνεση. Μόνο υπό αυτό το πρίσμα έπρεπε να υπάρξει τροποποίηση του σχετικού άρθρου και υπό αυτό το πρίσμα προωθήθηκε και υπογράφηκε η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, η οποία μάλιστα έγινε και νόμος του κράτους με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Στη Σύμβαση αυτή, για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, τα κράτη που υπογράφουν δεσμεύονται να εντάξουν στην εσωτερική έννομη τάξη τους το έγκλημα του βιασμού, τιμωρώντας κάθε πράξη που γίνεται χωρίς συναίνεση.

Περιορισμός του ορισμού

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, είχε διαφορετική άποψη. Αποφάσισε να περιορίσει τον ορισμό του βιασμού, βάζοντας δίπλα στην «απειλή σοβαρού και άμεσου κινδύνου» της αρχικής διατύπωσης, τη φράση: «ζωής ή σωματικής ακεραιότητας». Δηλαδή, δεν αρκεί να υπάρχει απειλή, αυτή θα πρέπει να στρέφεται κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας του θύματος.

Καμία νύξη για την ψυχολογική βία, καμία νύξη για τις σχέσεις υπεροχής στον εργασιακό βίο, καμία νύξη για μορφές απειλής που δεν έχουν να κάνουν με τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα και μερικές φορές είναι χειρότερες και διαρκούν πολύ περισσότερο, ενσταλάζοντας έναν φόβο διαρκή και ανυπέρβλητο στην ψυχή του θύματος.

Τι κι αν κάθε άνθρωπος – νομικός και μη – που διάβαζε τη διατύπωση αυτή, εξέφραζε τους προβληματισμούς του. Τι κι αν ψήφισαν τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, που έλεγε άλλα από αυτά που έφεραν ως νόμο την ίδια ακριβώς περίοδο.

Πισωγυρίσματα

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, κ.Καλογήρου, αν και απέσυρε τους Κώδικες μετά τη θυελλώδη κατακραυγή, πριν λίγες μέρες τους έφερε εκ νέου μετ’ επαίνων.

Όλοι πίστεψαν πως κάποια νομοτεχνική βελτίωση θα υπήρχε, όχι μονάχα σε αυτή τη διάταξη, αλλά και σε κάθε άλλη που είχε συναντήσει σφοδρές αντιδράσεις.

Κι όμως! Αντί για νομοτεχνική βελτίωση, αντικρίσαμε την προσθήκη της παραγράφου 5. Σε μία δήθεν προσπάθεια να κατευνάσει τις αντιδράσεις, ο Υπουργός είχε προσθέσει μία…«άλλη απειλή», λίγο μικρότερη μάλλον κατά το σκεπτικό του, από την απειλή της παραγράφου 1, που μετέτρεπε τον βιασμό σε πλημμέλημα!

Το χειρότερο σε όλη την ιστορία είναι οι προσπάθειες αυτής της κυβέρνησης να παρουσιάσει τα πισωγυρίσματα ως δική μας αδυναμία κατανόησης του μεγάλου και θεάρεστου έργου της.

Ότι δεν θα είναι ακριβώς πλημμέλημα μία μορφή του βιασμού, γιατί η ποινή θα εκτίεται και άλλα τέτοια ευφάνταστα.

Εκείνο που γίνεται αντιληπτό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Δεν πήραν κανένα μήνυμα από τις τελευταίες εκλογές. Νομίζουν ότι πέρα από τους συνταγματικούς θεσμούς μπορούν να παίζουν και με τη νοημοσύνη μας. Μαζί με τις μέρες τους, όμως, τελειώνουν και τα παιχνίδια τους.

Πηγή: infowoman.gr